Nationale Luchtvaart School studente
Voor mijn lieve vriendjes, vriendinnetjes, familie en iedereen die het wil weten, verhalen uit Portugal en grappige en opmerkelijke luchtvaartverhalen…

Voor mijn persoonlijke fotoalbum:
hier klikken voor deel I
hier klikken voor deel II

Contact me:
Evora Hotel
Marie Louise (met kamer nummer)
Av. Tulio Espanca apar 93
7002-502
Evora
Portugal

marie_muis@hotmail.com
Of bellen als je me nummer hebt…

”Jij praat teveel Marie! Zal er ooit een dag komen dat jij je mond kan houden?”
”Ja ik lijk op mijn vader, die praat ook veel en van alles wat hij zegt is 98% onzin. Maar buiten dat ik kan echt ZO wel een dag mijn mond houden!”
”Hahahahaha, jij kan echt niet een dag je mond houden.”

Deze ‘Wedden Dat…’ uitdaging is wel te vergelijken met mijn, soms erg egoistische, broer en hem verbieden niet achter alle vrouwen van geheel Nederland en omstreken aan te zitten. Dat is ook een onmogelijke opgaven.
Ik praat graag veel, vooral onzin. Dat weet ik ook van mijzelf, maar het is altijd beter dan iemand die zijn mond niet kan optekken. Veel praten heeft ook nadelen, ik doe nogal eens een bijzondere uitspraak. Zo één waar je je twee seconden later totaal niet meer kan uitredden en vier weken later nog steeds moet horen. Of je verlult jezelf met iets wat ik niet had mogen zeggen (dat gaat dan totaal onbewust, want ik kan echt een geheim bewaren).
Zo veel als ik soms kan praten, zo verlegen en stil kan ik op andere momenten ook zijn. Ze komen weinig voor, dat geef ik toe. Maar er zijn momenten dat de rode kleur op de wangetjes doen opkomen.
Deze discussie, gevoerd door één vrouw in de hoedanigheid van mijzelf en vier mannen, is aan de ene kant misschien wat moeilijk te winnen. Daarbij kwam dat ik mijn ”kleine” steun en toeverlaat niet aan mijn zijde had.
Hoe dan ook. Deze uitdaging kan niet aan mij voorbij gaan. Al was het alleen maar om wéér te bewijzen dat vrouwen dat echt kunnen. Bar heeft afgeslagen…

Wat een productieve dag moest worden werd uiteindelijk een dramatische lamlendige dag, waarin zo goed als niets mee zat. Eerst wilde ik mijn nagels laten doen, maar ze hadden het te druk. Toen moest de was (zeer noodzakelijk) worden weggebracht, alleen was er niemand aanwezig. In het dorp was zo goed als niemand aanwezig. Bijna alle winkels waren dicht en geen mensen op straat. Heel apart.
Vanavond stappen met de jongens. WAT lekker zeg.
En mama, ik zorg voor een foto van die jongen… hahaha

Blond haar… het blijft voor sommige mensen een bijzonder iets. Hoe vaak ik al van mijn blonde haar heb kunnen profiteren hier in Portugal is schrikbarend grappig. De politie vergeet totaal waarvoor hij je heeft aangehouden (ik nam gewoon de weg de totaal verkeerde kant op), de rij voor een discotheek kan worden overgeslagen, niet de volle mep te hoeven betalen… Maar de supermarkt is hier eigenlijk nog wel de meest op-onze-lachspieren-werkende plaats.
‘s Avonds ging ik even snel brood halen. Ik zit zo wel in mijn ik-weet-wel-wat-ik-ongeveer-wil-maar-toch-ook-weer-niet periode (jammerlijk). Ik stond dus bij de broodafdeling te beslissen of ik ronde, harde broodjes of platte, langwerpige broodjes wilde. De man naast mij had al lang drie zakken brood in zijn mandje zitten én toch was het brood erg interessant. Een paar zakken van een kleiner formaat broodjes werd uitgebreid bestudeerd, bekeken, geinspecteerd en daarna zorgvuldig weer terug gelegd. Nadat ik natuurlijk mijn afweging zin-geen zin had gemaakt.

Vandaag was het dan ook eindelijk zover dat ik mijn eerste uurtje Seneca mocht maken. Echt wel dat het gaaf moest gaan zijn, want hiervoor moet ik in Portugal blijven dit weekend. (no worry, het was zo GRUWELIJK!!!) Toen Bar en ik opstonden was het weer (sorry mama) kut. Ik zag de figuurlijke bui al hangen dat mijn vlieguur gecancelled zou worden.
Toen ik op school aankwam viel het allemaal gelukkig mee en kon ik gewoon de (kleine) Bravo Area filen.
Wederom ben ik erg gelukkig met mijn oh zo schattige Spaanse intstucteur. Het was helemaal schattig toen wij samen de walk around deden (voor inspectie van vliegtuig) en IK HEM moest vertellen dat de heater full uit de rechter tank gebruikt en NIET zoals hij dacht uit de linker tank.
Schattig om te zien hoe mannen dan inEEns verlegen worden en zo snel weer willen doorgaan met de dagelijkse ”inspectie”.
Daarna full drainen (kijken of er geen water in de tanks zit, is NIET goed voor de motor). Daar zit je dan om 12.00 uur ‘s middags met je instructeur op je knietjes, in een halve spagaat hangend onder het vliegtuig, terwijl een kleine groep van zo ongeveer 80 man voorbij komt wandelen tijdens een rondleiding op het vliegveld. Die zullen ook wel gedacht hebben…; ”zal wel gezellig zijn daaronder die linkervleugel…”
Ik moest ”het schatje” er ook nog even op wijzen dat de eerste vlucht een VFR (visual vlucht… ondanks de wolken) was en wij GEEN instrument departure gingen maken.
Terug op het veld hebben wij nog een NDB approach gemaakt (een bepaalde procedure om te landen). Holding draaien in de wolken, gevolgd door een procedure turn (in de sim draaide ik de verkeerde kant op… jaja grappig ja, maar nu ging hij goed). Toen ik op 2000 feet zat en naar mijn final approach koers moest draaien zei mijn instructeur: ”Niet naar buiten kijken, want zo kan je je orienteren op de omgeving en DAT is NIET de bedoeling”. Wat doet Marie… natuurlijk naar buiten kijken. Op dat moment kwam ik tot de ontdekking dat ik iets te krap had ingedraaid en beter kon uitrollen. Mijn instructeur volgde daarop: ”Waarom draai je uit….”. Marie: ”eeehmm… omdat ik naar buiten keek….” Kort van geheugen zullen we maar zeggen…

Nu heb ik weekend. Het meest geweldige van volgende week is dat mijn MAMA (jippie) en Ada komen!! YEAH!! Uit zéér betrouwbare bron heb ik vernomen dat MIJN mama mee gaat vliegen! EINDELIJK!! Mijn mama achterin! Die gaat op de foto!
ik mis je mama, tot maandag

Zondag om 13.30 werd ik bruut uit mijn bed gebeld door de receptie. Dat ik even snel mijn auto moest wegzetten, er stond iets (dat begreep ik in mijn slaaptoestand niet helemaal) op instorten. Eigenlijk wilde ik gewoon weer in slaap vallen, maar ja, op de één of andere manier ben ik toch mijn bed uitgegaan en ergens in de rotzooi mijn sleutels gaan zoeken.
Ik deed eigenlijk pas goed mijn ogen open toen ik bijna buiten stond. Er was duidelijk ”iets” anders aan het beeld dat ik gewend was. Er was geen kleur. Misschien lag dat aan mij, ik bedoel, ik was in een zodanige toestand dat ik zowieso niet wist wat nou wat was en vooral welke kleur dingen horen te hebben.
Ik heb geen last van kleurenblindheid, zoals mannen, dus daar kon het duidelijk niet aan liggen. Ik was helemaal van mijn oogkwaliteit overtuigd toen ik daadwerkelijk buiten stond en er dikke, koude, natte vlokken sneeuw mijn hoofd raakte. Een kleine knockout was het geval. Nee ik ben niet van suiker en ik smelt al helemaal niet voor een beetje sneeuw, maar de kou was daarintegen zeer zeer goed te merken. Onze auto’s staan onder een soort van afdakje. Het is meer te defineren als een zwakke constructie met een groen kleed eroverheen. Diezelfde hiervoor beschreven constructie stond op instorten. Het kon de ”hoeveelheid” sneeuw duidelijk niet dragen. Ik was net op tijd. Niet heel erg veel later begaf de eerste, van de vier constructies met het groene kleed, het.

Maandag begon voor Zizi en mij de Seneca groundschool. Wij moeten voor het eind van de net begonnen maand klaar zijn met de gehele Seneca (zowel 20 uur vliegen, 15 uur simulator PF en 15 uur simulator PNF). Er wordt dus een rap tempo ingegooid.
Rap kon je de Seneca groundschool zeker wel noemen. In nog geen dag, totale tijd, hebben wij de gehele POH (Pilot Operating Handbook) doorgenomen.
Pessanha was echt de grappigste van de twee die wij in totaal hebben gehad. Hij begint een zin duidelijk, hard en in goed Engels. De zin eindigd in onduidelijk, zacht, binnemonds gelul wat niet eens een beetje op Engels lijkt.

Verder schijnt de zon weer. Kwamen wij, als Nederlanders, tot de ontdekking dat 99% van de Portugesen nog nooit sneeuw hebben gezien, en beschouwde dit als een soort van geschenk uit de hemel.
Bar en ik vonden de sneeuw weer een duidelijk gevalletje van Eva en de appel. Als zij toch eens met d’r klauwe van die appel was afgebleven. Op dit moment kijkt ze wel uit een appel aan te raken met Bar ofwel mij in de buurt…

Oh ja! Zaterdag avond was natuurlijk erug leuk! Met alleen al mensen kijken in die tent kan je een avond vullen. Waarom ik dan, elke keer als ik daar naartoe ga, de lul ben bij een één of andere idioot, is nog steeds een vraag… Had onze Eva dan toch stiekem zaterdagavond een appel in d’r huig gestoken…

Bar en ik zijn vanavond, in the Luxe Lissabon, omringd door 13 mannen!! 13!! Hell Yeah!

Vooral in Nederland had ik vaak iets onder mijn ruitenwisser zitten. Blauw van kleur, of geel, met een complete beschrijving hoe ik zo snel mogelijk geld moest overmaken op de spek rekening van de overheid. Vandaag had ik ook iets onder mijn ruitenwisser zitten. Dit keer niet om te betalen vanwege een kleine mis-inschatting wat betreft de parkeerplek, nee ik had een briefje met een telefoonnummer van een één of andere vage Portugees achter mijn (wat vieze) ruit zitten. Marc en Bar waren er ook bij en Marc vond het een goed moment om eens te kijken wie wij aan de andere kant van de lijn zouden krijgen. Zodra Marc hem vertelde dat hij dit nummer had gevonden op de ruit wist de jongeman niet hoe snel hij moest ophangen, om daarna, ook niet meer de telefoon op te nemen.

Afgelopen donderdag ben ik ook geslaagd voor mijn CPL. Gelukkig. Geen TB20 uurtjes meer voor Marie. Toen ik eenmaal klaar was en weer boven zat, kon ik mij niet meer herinneren hoe mijn laaste landing TB20 was geweest. Ach ja. Aan de ene kant was ik al lang blij dat het ding aan de grond stond, aangezien de wind totally cross stond met een snelheidje van ongeveer 15 knopen. Een beste dus.
Maandag beginnen Zizi en ik aan de Seneca groundschool. Gister mochten echter al allebei een sessie in de simulator doen samen met instructeur Ortzi. Geweldige vent is dat trouwens. Het was even goed zoeken naar alle switches en het grappige van het gehele verhaal is nog wel dat sommige switches op een andere plek zitten in het vliegtuig. We zien het wel.
Tussen de twee sessie hadden wij even pauze. Zizi was helemaal gelukkig met zijn ”perfect gevlogen” ILS (er stond ook zero, nopes, nul wind…), waren zijn (letterlijke gequote) woorden tegen Barbara: Ik graaf sloot voor jou…
Hebben wij een weddenschapje afgesloten dat mijn ILS er NOG beter uit zou zien. En JA hoor, zowel glide slope als localizer waren exact op de lijntjes! Jammerrrr Zizi.

Gisteravond zaten wij beneden. Ik ben nog eens van de discussies. Het volgende was namelijk het geval. Toen Bar en ik boodschappen aan het doen waren, kwamen wij langs de vis afdeling, waar een roze vis lag met gigantische ogen, zijn bek open en iets wat daaruit kwam zetten. Volgens Barbara zijn tong. Ja daaaaaaaaaaag!! Dat was ECHT zo niet zijn tong. ´s Avonds zaten wij beneden. Bar aan de sudoku en ik aan de Seneca POH. Toen de discussie over de vissen tong eenmaal begon waren er duidelijk verdeelde meningen. Mannen en vissen… ik dacht dat het een soort van ”lievelings hobby” van hun was. Niet dus. Martin zat er duidelijk mee in zijn maag. Van veel praatjes werd het een stil manneltje compleet in zijn eigen wereld zittend.

ML: Martin wat de f*ck ben je aan het doen?
M: Ik zit te denken aan alle vissen die ik ken…
ML: Ken jij veel vissen dan?
M: Nou…
ML: Jij heb veel vissenvriendjes he….
M: NEEEEH, ik speel even alle vissen films af die ik ook heb gezien…
ML: Kijk jij veel vissen film dan…
M: NEEEEH, van die tekenfilms met vissen…

Martin en zijn vissenvriendjes waren duidelijk het zaadje voor de rest van de avond.
En ik heb vandaag wéér HET rokje gekocht wat ik al 7 keer in mijn klauwtjes heb gehad en dan nu eindelijk gekocht. Ik zal niet zeggen tegen mijn papa dat ik er alleen nog een paar laarzen bij moet zoeken. Dus bij deze doe ik dat ook niet.

Voor (onder andere) mijn mama en mijn papa, de meeste geweldige personen op deze wereld.

Het is verbazingwekkend hoe snel je tegenwoordig een man, jongetje, kereltje, ventje (iets in die vorm) kan wijsmaken dat ik de Concorde vlieg. En dan ook nog vragen wat het inhoud… die Concorde.

Soms valt mijn mond echt open (de ene keer makkelijk voor gebruik, de andere keer wat stroef en schaamtelijk). Ik val van de ene verbazing in de andere. Vandaag heb ik van mezelf begrepen dat ik met zeer onverwacht verbazingen beter moet leren omgaan. Even had ik het idee dat ik op de kermis in de botsauto´s zat, dat ik in het wild kon schieten en dat ik mocht losgaan op een boksbal. Die botsauto´s en die boksbal kon ik nog wel missen, maar men wat ik graag wat mensen vandaag willen afschieten. Duidelijk gevalletje van een lijstje. Gelukkig voor de gevalletjes die boven aan dat lijstje staan dat dit soort woede aanvallen van redelijke korte duur zijn…

IK heb vandaag het aantal keer HE geteld. He in de vorm van hengel. Wederom verbazingwekkend hoe vaak mensen dat zeggen. Bar en ik vroegen ons af waar dit ”woord” vandaan komt EN of het aan mijn oren ligt of dat iedereen om mij heen zo binnen-monds-lult. Je zou zeggen; nu met dat buisje (en daarbij komend een groot gat in mijn trommelvlies) het juist mijn hoor-vermogen zou moeten vergroten. NIETS van dat alles. Ik begin op mijn vader te lijken. Die hoort ook nooit wat, of hij doet net alsof (maar dat lijkt me sterk). Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik alleen hoor wat ik wil horen (lijkt mij ook niet één van de mogelijkheden want ook hiervoor heb ik een lijstje wat als lang bestempeld kan worden, wat betekend dat ik nogal veel wil horen). Het jammer is dan weer dat ik altijd de laatste ben die een roddel krijg meegedeeld (behalve als de roddels over mijzelf gaan, dan ben ik ineens één van de eerste die word ondervraagd)

Vanavond is punt boven aan mijn levens-omvattende-lijstje als eerste aan de beurt. Ik ga mijn vol met pure alcohol gieten!!!
(hahahaha mama, grapje…)

Ik heb mijn Instrument Rating (IR) afgelopen vrijdag gehaald. Het is daarbij ook nog eens een tijdje geleden, en sommige dachten zelfs dat ik op de intensive care lag… bij te komen van een één of andere zware kwaal, maar dat valt dus allemaal mee.
Waarschijnlijk konden de laatste paar weken bij mij gedifineerd worden als een soort van writersblock. Mijn standaard voor standaard verhalen is laag te noemen. Ik hou niet van laag, klein, mini, of alles wat in die richting komt en al helemaal niet als het in combinatie is met het woord standaard. Net als de woorden mannen en viagra, mogen absoluut niet in één zin met elkaar genoemd worden. Dan krijg ik ongedifineerde beelden voor mijn ogen langs flatsen van dingen die klein zijn maar groot worden. Van zeer korte duur visioenen. Nee! dat kan dus niet.

De afgelopen weken (ok sorry, misschien waren het twee maanden) waren op z´n minst bizar, druk, afwisselend, bijzonder en gek te noemen.
Voor dat ik het wist zat ik in mijn kerstoutfit in een koude circustent (welliswaar op de voor gereserveerde VIP stoelen) na een dwerg in multi-kledij te kijken die voor volwassenstandaard (ja daar is hij weer… klein en standaard) totaal niet grappig was, maar voor alle in-te-grote-getalen-aanwezige-k*t-kinderen zeer lachwekkend was. Waarschijnlijk omdat deze mini wezens meer vergelijking zagen in de ”lillie” dan de volwassen meerderheid. Daarin tegen vond mijn vader de ”lillie” wel grappig, maar waarschijnlijk is dat alleen te verklaren met de woorden: ook flauwe grappen???

Met oud en nieuw konden wij kiezen uit twee feestjes. En mag IK dan EEN!! keer met een beetje geluk het nieuwe jaar ingaan en kozen wij voor het ”goeie” feestje. Goeie in de zin van: ik ben niet de tent uitgeramd door de ME, werd er bij ons op de stoep niet geschoten op elkaar en was er een bepaalde minderheid niet in de meerderheid.
IK haat oud en nieuw. Ik ben veel meer van de 1 januari. Veel beter allemaal. Geen idioot hoge bedragen voor iets wat niets voorsteld, geen formeel hoog te houden sfeer, lekker ontspannen en met mijn mama tegen over mij (die elke kans aangrijpt om mij aan de perfecte man te koppelen). Jajajaja… misschien heb ik dat ook zelf wel een beetje in de hand gewerkt, nadat ik haar (natuurlijk zonder bijbedoeling) vertelde dat ik, heel misschien, even van mijn favorieten mannen-haarkleur (donker bruin) was afgestapt en dacht op ineens op blond te vallen. Niet blond in het algemeen natuurlijk.
Maar goed, er was dus iets blonds wat voorbij kwam schuiven en ik dat, op het gegeven moment, écht totaal niet erg vond…

Gelukkig had ik MIJN Barbaraatje ook aan mijn zijde in Nederland. Zij moest voor mij een bizarre kou trotseren in Haarlem. Ik wilde zwarte schoenen, dus dan komen er zwarte schoenen. Heeft zij mijn vrienden, mijn broer en de combinatie van mij en mijn broer op volle toeren moeten meemaken (is soms dodelijk voor andere)

Ook kwamen er een heleboel onverwachte dingen, mensen en gesprekken voorbij de afgelopen weken. Van die dingen die je niet tot bijna niet meer had verwacht, die ineens uit de hemel komen vallen en eigenlijk heel erg goed uitpakken.
Er waren nog meer gelukkige momenten: ik heb het wederom voor elkaar gekregen om mijn overbagage zonder extra kosten mee te krijgen naar Portugal. Hebben Bar en ik in Lissabon een H&M gevonden, waar ik weer HET jurkje van 2006 kocht. Kwam ik zonder zware zenuwinzinking mijn IR examen van afgelopen vrijdag door. Wordt er nog steeds ”ZOOO gelachen” (vooral door Barbara, die elk verhaal begint met deze quote). Hebben Bar en ik eindelijk onze kans gegrepen en Martin terug gepakt (zijn hele bed ingetaped met Ducktape… hahaha)

Jammere momenten waren er ook: Het hotel had een prijzig cadeautje voor mij bij aankomst. Eerst betalen anders geen bed… Kan ik maandag (vandaag) toch geen CPL examen doen. Meneer Bitter was het er eerst wel mee eens om mij mijn CPL examen te laten doen ondanks dat ik niet al mijn uren heb, maar daarna toch weer niet. Dinsdag krijg ik wel alvast mijn wing (daar heb je CPL voor nodig) op voorwaarde dat ik deze week wel mijn examen CPL ga halen…
En zo waren er nog een paar kleine gevalletje van GAAT HET NIET.

Ik ben weer terug en in vorm. Dat is MOOIMAN, mooiman, mooiman. Het leven is toch één groot feest… lalalalala

Ons (Bar en Marie) toppunt van sportiviteit: (goed opletten want hier komen ze dan)

De 45 minuten zonder onderbreking zwemmen vliegen je hier weer om de oren. De chloor stand van het water in ons Portugese hotel zwembad staat weer hoog. Met gevolg dat je ‘s avonds eruit ziet als een alcohol verslaafde met slaaptekort, iemand die niet meer weet wat er van vore hangt en wat er achter zit. Kortom een standaard bewoner van een grote Europese stad die met een workoverload en minimum salaris net gedumpt is door zijn ”vriendin” die alleen maar langs kwam voor een bakkie als zij even niets te doen had.
De sauna hoort uitkomst te bieden. Het jammer is dan weer dat onze jongens zoveel water op het warmte-afgevende-appartaat hebben gegooid dat de temperatuur zo hoog is gestegen dat het zweet van je hoofd in je ogen loopt en je nog verder van je letterlijke huis bent dan alleen zwemmen in chloor met een beetje water, ook wel bekend onder de naam zwembad.
Na het zwemmen touwtje springen in bikini. Dat moeten ze eens opnemen op video. Deze beelden zijn rijp voor de grootste niet-voor-kinder-ogen-geschikte internetsites. Een sigaret in je mondhoek en maar blijven hopen dat je het einde van het liedje haalt zonder onderbroken te worden. De rook die ondertussen in je ogen komt valt weg bij het chloor wat er al in zat.
Het enige wat nu nog rest voor, vooral mij, is het hardlopen. Portugal kent bergen. Grote en kleine. Het enige nadeel is dat, ik als vrouw, nu een grote TOTAAL niet lekker, grappig of leuk vind (in tegenstelling tot de momenten dat ik in complete rust hoor te verkeren)
Maar goed, je moet er wat voor over hebben om bij de luchtmacht te willen komen.

Na drie dagen nachtvliegen wil je bijkomen, slapen, rustig eten en vooral geen gezeur aan je hoofd. Jammer is dan als er ineens iemand op je balkon staat, die dit keer NIET via onze heus echte voordeur is gekomen.
Hoe het daarna mogelijk is dat ik ketchup in mijn shampoo en conditioner heb is zelfs mij ook echt een vraag. Om het allemaal nog veel gekker te maken, was Bar ineens al haar dekens kwijt, die daarna ook niet meer terug te vinden waren. Hiermee is natuurlijk duidelijk dat de oorlog begonnen kan worden. De vraag voor onze andere partij is nu alleen nog wanneer gaan wij NHVV toeslaan… dat is altijd maar afwachten. Dat het deze week gaat komen is heel zeker aan dit hele gebeuren.

Ons hotel/huis heeft hoogstaand meubulair. Zo hoog dat onze stoel het zat was en zijn hoogstaande functie vaarwel zei en het wat lager zocht. Gevolg…. ja je raadt het goed, ik het tapijt met dat wat van achter, letterlijk, hangt voelde.
En om het weekend helemaal compleet te maken mocht ik naar een net zo’n hoogstaande Nederlandse inimini film kijken over een huiglel. Hebben de bedenkelijke geest van de Matrix en de makers van deze bijna zo bizarre Nederlandse film dan toch samen gewerkt…